ایران در قلب معادلات جدید انرژی جهان؛ فرصت بزرگ در میانه ریسکهای فزاینده
به گزارش باز باران نیوز، در شرایط جنگ و بحران، کودکان و نوجوانان از آسیبپذیرترین گروههای جامعه به شمار میروند. تجربه ناامنی، شنیدن اخبار نگرانکننده و تغییر ناگهانی در روال زندگی روزمره، میتواند آثار عمیقی بر سلامت روان آنان بر جای بگذارد. متخصصان معتقدند خانواده، بهویژه والدین، نخستین و مهمترین پناهگاه روانی کودکان در چنین شرایطی هستند.
بر اساس اعلام UNICEF، حمایت عاطفی و روانی از کودکان در بحران، بخشی اساسی از پاسخهای بشردوستانه است. این نهاد تأکید کرده است که دسترسی کودکان به خدمات سلامت روان، آموزش و محیطی امن، باید حتی در شرایط اضطراری نیز تداوم داشته باشد.
کودکان زیر ۱۲ سال معمولاً ترس و اضطراب خود را با رفتارهایی مانند وابستگی شدید به والدین، کابوسهای شبانه، گریههای بیدلیل یا بازگشت به رفتارهای سنین پایینتر نشان میدهند. کارشناسان توصیه میکنند والدین با تأیید احساسات کودک، پاسخهای ساده و صادقانه به پرسشهای او بدهند و تا حد امکان، او را از مواجهه مکرر با اخبار و تصاویر خشونتآمیز دور نگه دارند.
در مقابل، نوجوانان اغلب واکنشهای متفاوتی بروز میدهند؛ از جمله تحریکپذیری، خشم، اضطراب، افت تحصیلی، اختلال خواب، گوشهگیری و احساس ناامیدی. ایجاد فضایی امن برای گفتوگو، گوش دادن فعال و بدون قضاوت، و مشارکت دادن نوجوانان در فعالیتهای سازنده، از مهمترین راهکارهای کاهش فشار روانی در این گروه سنی است.
تجربههای اخیر نشان میدهد نیاز به حمایت روانی در شرایط بحرانی بسیار گسترده است. بر اساس گزارش یونیسف، پس از جنگ ۱۲ روزه، حدود ۴۰ درصد کودکان و نوجوانان در مناطق آسیبدیده به خدمات حمایت روانی-اجتماعی نیاز پیدا کردند. در همین راستا، بیش از ۹۰ هزار تماس مشاورهای برای کمک به کودکان و والدین ثبت شده و صدها متخصص و داوطلب در مناطق آسیبدیده به ارائه خدمات پرداختهاند.
متخصصان همچنین بر حفظ روال عادی زندگی، حتی در حد امکان، تأکید دارند. ادامه فعالیتهایی مانند بازی، نقاشی، مطالعه و حفظ برنامه خواب و تغذیه، به کودکان کمک میکند حس امنیت و کنترل بیشتری بر محیط خود داشته باشند. این اقدامات ساده، اما مؤثر، میتوانند تابآوری روانی کودکان را در برابر بحران افزایش دهند.
کارشناسان هشدار میدهند که نادیده گرفتن نشانههای اضطراب و ترس در کودکان و نوجوانان، ممکن است پیامدهای بلندمدتی بر سلامت روان آنان بر جای بگذارد. از این رو، حمایت آگاهانه خانوادهها، همراه با دسترسی به خدمات تخصصی، نهتنها یک ضرورت فوری، بلکه سرمایهگذاری برای سلامت روان نسل آینده در دوران پس از بحران است.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید